Kötü enerjimi buraya aktarıyorum, iyisiyle ne yaptığımı ise kendime saklıyorum

süprüzzzz

2011-10-10T20:43:00.001+03:00

güzel güzel sürprizlere ihtiyacım var benim.

tamam 1 tane de olabilir.

ihtiyaç işte yahu.

olur tabi

2011-07-12T13:08:00.000+03:00

Ufkunuzun neresi olacağını başkalarının kalemine bırakmayın.
Siz çizin. Ancak elinizde kurşun kalem de bulunsun.
Gerektiğinde silip daha ilerisini çizebilmek için...
ve yelkenleriniz için rüzgar beklemeyin, bulutu ve rüzgarı da siz çizin...

glup glup...

2011-07-01T19:21:00.000+03:00

Ben deliyim...
...Kendimle sohbet eder,
kendi kendime gülerim.
Telefon kulübeleriyle kavga ederim.
Asfaltın siyahında kaybolup,düşüncelere dalarım.
Çıkmaz sokaklarda kendimi ararım,
bir de güzel hayaller kurarım.
Sonra hayallerimle beraber suya düşerim...

birşey

2011-06-29T23:33:00.000+03:00

Hiç bir zaman olması gerektiği gibi değil; dedi insanlar.
Müziğin sesi, sözcüklerin yazılışı.
Hiç bir zaman olması gerektiği gibi değil, dedi,
bütün bize öğretilenler,peşinden koştuğumuz aşklar,
öldüğümüz bütün ölümler,yaşadığımız bütün hayatlar,

Hiç bir zaman olması gerektiği gibi değiller, yakın bile değiller.
Birbiri arkasında yaşadığımız bu hayatlar,tarih olarak yığılmış,
türlerin israfı,ışığın ve yolun tıkanması,olması gerektiği gibi değil,hiç değil, dedi.

Bilmiyor muyum?diye cevap verdim.Uzaklaştım aynadan.Sabahtı, öğlendi, akşamdı.
Hiçbir şey değişmiyordu.
Her şey yerli yerindeydi.
Bir şey patladı,
birşey kırıldı,
birşey kaldı.

idrak

2011-06-28T18:12:00.000+03:00

Yaşamımda ilk kez, yeryüzündeki en büyük kötülüklerin kaynağının vahşet ve kötü niyet değil, kişilerin yenemedikleri zayıflıkları olduğunu anlıyorum.

acı/maz

2011-06-26T14:53:00.000+03:00

"İnsan Neden Acı Çeker Olric ?

- İnsan Acı"yı Çekmez Efendimiz,Acı İnsanı Çeker...
Aslında Acı Çok Merhametlidir
Efendim Hiç Acı"maz .."

Bu arada...

2011-06-25T18:40:00.000+03:00

"Bu arada; hiç başımızdan eksik olmayan gökyüzüne, günün karanlık saatlerine, ara sıra kopsa da fırtınalara, bir gün boğulacağımız denizlere, eski günlere, neler olacağını bilmesek de geleceğe, kötülüklerle dolu olsa bile tarihe, tarihin akışını düze çıkarmaya çalışan tüm güzel yüzlü çocuklara, Donkişotlar 'a, ateş hırsızlarına, Ernesto "Çe" Guevara'ya, yollara-yolculuklara, sevgililere, sevişmelere, sadece düşleyebildiğimiz olamamazlıklara, üşürken ısınmalara, her şeyden sıcak annelere, babalara ve tadını bütün bunlardan alan şarkılara kendi sıcaklığımızı gönderiyoruz."

çatlak dümbelek

2011-06-24T12:31:00.000+03:00

Kelimelerden, mecazlardan, benzerliklerden medet umuyorum ama hiç biri tam anlamıyla işe yaramıyor; bir zamanlar aklımdan akıp geçen zengin imgelere en iyi olasılıkla güçsüzce yaklaşmaktan ileri gidemiyorlar.

Bir dizi çarpıtıcı prizma bir başkasını tanımamızı engeller. Stetoskop icat edilmeden önce bir doktor yaşamın seslerini, kulağını hastanın göğüs kafesine dayayarak dinlerdi. İki zihnin birbirine sımsıkı yapıştığını ve mikro - çekirdek değiştokuşu yapan terliksi hayvanlar gibi düşünce imgelerini doğrudan birbirlerine aktardığını düşünün : benzersiz bir birleşme olurdu bu.

Belki bir kaç bin yıl sonra böyle bir birlik gerçekleşebşlir - yalnızlığın nihai panzehiri, mahremiyetin nihai felaketi olur bu. Şimdilik böyle bir zihin eşlemesinin önünde aşılması güç engeller bulunuyor.

Önce imge ve dil arasındaki engel var. Zihin imgelerle düşünür ama bir başkasıyla iletişim kurmak için imgeleri düşüncelere, sonra da düşünceleri kelimelere dönüştürmek zorundadır. İmgeden düşünceye, düşünceden dile doğru bu ilerleyiş ihanetlerle doludur. Kayıplar olur: imgenin zengin, yumuşak dokusu, olağanüstü esnekliği ve yoğrulabilirliği, özel nostaljik duygusal renkleri - tümü, imgenin dile tıkıştırılmasıyla kaybolup gider.

Büyük sanatçılar imgeyi doğrudan imayla, mecazla, okurda benzer bir imge uyandırmaya yönelik dil ustalıklarıyla aktarmaya çalışır. Ama sonunda onlar da yaptıkları iş için kullandıkları araçların yetersizliğini fark ederler. Flaubert'in Madame Bovary'deki yakınmasını dinleyin:

"Gerçek şu ki ruhun doluluğu bazen dilin mutlak yavanlığı halinde taşabilir, çünkü hiçbirimiz ihtiyaçlarımızın ya da kederlerimizin tam ölçüsünü hiçbir zaman ifade edemeyiz ve insan konuşması, biz yıldızları eritecek bir müzik yapmayı özlerken, ayıların dans etmesi için üzerinde kaba vuruşlarla tempo tuttuğumuz çatlak bir dümbeleğe benzer."

ses

2011-06-24T00:24:00.001+03:00

" Sükûtun da bir sesi vardır.

Onu duyacak kulak lâzım."

yine mi keder.... ama artık yeter....

2011-06-21T14:41:00.000+03:00

gölge

2011-06-16T14:13:00.000+03:00

Yutuluyorum olric, doğru olanı yapmak her zaman mutlu etmiyor olric. Mutlu olmak adına tüm düşüncelerimi bir kenara bırakma arzusuyla yırtarken yazılmışları, yaşanmışlıkları ki ben mutluydum olric. Mutluyduk, mutluymuşum. Biliyorum ki artık kendi istemedi mi gelmeyecek mutluluğum, sahip olmayacak hayatımıza olric. İşte bu yüzden al yalnızlığımı ört üzerine, al yalnızlığımı olric. Giderken hiç gitmeyen, kaçarken hep beni izleyen her adreste karşıma çıkan sensin olric. Bak yağmur yağıyor yine üstelik gri, bu aralar yağmurların rengi hep gri.

Sen yağmur ve bir bardak demli çay birbirinize ne de çok yakışıyorsunuz. Sen çayı çok seversin olric, yağmuru da ben. Sensiz çay ısıtmıyor içimi olric, bilmiyorsun ki koca bir ömrü harcamak dedikleri gerçeğin altını seninle çizdim ben. Seni özlüyorum, yağmur içimde hep seni özlüyorum olric, bul beni !..Çek çıkar düştüğüm kuyudan..! Ki biliyorsun ben var halimle yok olma çabasındayım, nefes aldığın her anı hayata döndürememenin telaşındayım !..Yazıyorum olric okuya okuya bul beni..! Ne imla, ne satır arası, ne paragraf boşluk yok olric, dopdoluyum. Buralarda kalakaldım olric, bir o kadar durgun öyle bir şey işte, görüyorum ki benimle birlikte hiçbir şey kalakalmıyor.

Zaman durmuyor, insanlar durmuyor, rüzgar esiyor yine sular akıyor, saat inadına tik tak akşam oluyor, sabah oluyor, ağaçlar bir döküyor yapraklarını bir çiçek açıyor. Ben hariç hiçbir şey kalakalmıyor olric. Hüzne bulanmadan yaşanmıyor ki olric. İlk açılan yaranın bir daha kapanmayacağını, ilk kopan fırtınanın ömür boyu dinmeyeceğini hep ilk olanın ne varsa aniden değiştirivereceğini nereden bilebilirdin ki olric..! Şehirler değiştiriyorum olric. İçimden şehirler geçiyor sen her durak da duruyor inmiyorsun' lara takılıp kalıyorum. Şehirler değişiyor olric, ben değişiyorum, değiştikçe kanıyorum !..Dünya' da değişiyor ya, bir yaşanmışlıklar olduğu gibi duruyor işte..! Sen yok desen de ay dolunay işte. Ve ben vazgeçip her şeyden ; Hayatlardan bir gölge gibi çekiliyorum uzaklara... ''

içindekilerden de mi kahpe?

2011-06-12T10:02:00.000+03:00

eh madem geldik bu dünyaya

2011-01-27T01:04:00.000+02:00

Tam 38 yıl önce bugün karlı bir Almanya akşamında, hastanenin asansöründe başımı yaşama uzatmış,

hemşireleri güldürmüş, annemi telaşlandırmışım bana o günden yadigar kalan bu tezcanlılığımla.

Fakat kendimle ilgili dinlediğim en garip şey doğum kontrol hapına rağmen doğmuş olmam.

Yıllarca bunu anlamsız bir şekilde - üstelik buna bir cevap bulamayacağımı bile bile - sorgulamış olmakla kendime ne büyük bir haksızlık ettiğimi düşündükçe şimdi, boşa geçen onca zamana üzülmeden edemiyorum.

Ve ben yaşıyor olmaktan hiç bir zaman "normal" bir insan gibi keyif alamayacağımı bilsem de bundan artık esef duymayacağımı da biliyorum. Çünkü her şey kendini sevmekle başlıyormuş ve insan bunu bazen yaşamının ortasına doğru idrak ediyormuş....

Aman neyse ney, niyeyse niye, doğmuşum işte bir kere.

Doğum günüm kutlu olsun, iyi ki doğmuşum ;))

Hoş geldin, daha önceleri nerelerdeydin

2011-01-15T21:48:00.000+02:00

Başımı içimdeki o dipsiz kuyudan kaldırdım. Hayır, tümüyle değil. Zaten bu mümkün değil. Mümkün olmadığı gibi artık önemli de değil.
Bunu neyin veya nelerin tetiklediğini bilemiyorum, zaten bilmek de istemiyorum. Uzun süreli olmasını istiyorum tek.
Bu yeni durumu seviyorum: Dinginlik.
Damar yoluyla tüm hücrelerime nüfuz etmiş gibi, yağmurun kiri pası temizlediği gibi içimde, beynimde, kalbimde ne varsa bu duruma uymayan tümünü olmasa dahi çoğunu alıp önü sıra sürüklemiş gibi bir yerlere, benden çok çok uzağa...
Bir zamanlar olması için uğruna ölebileceğim şeylerin kendiliğinden ölmüş olması. Dinginlik... Hoş geldin.

Hasretinle yandı gönlüm.....

2010-12-30T16:03:00.000+02:00

Başını kaldırıp bana bakacağın o günü, her şeyin bittiği değil de yeni baştan başlayacağı o günü nasıl beklediğimi bir bilsen....
Mis kokusuna, utangaç gülümsemesine, sıcaklığına, sevgisine, şefkatine doyamadığım...
İyi ki benim babamdın, babamsın.

halef selef

2010-12-28T13:59:00.000+02:00

Mutlu mudur acaba 2010, tüm yükü (dile kolay milyarlarca insan = milyarlarca umut, beklenti) halefine devredeceği için?

Ya 2011 onu da sarmış mıdır bir telaş, kara kara düşünüyor mudur şimdi ben ne yapacağım diye?

Tüm umutlarını, hayallerini, beklentilerini 4 rakam üzerinde somutlaştıranlardan mısınız siz de? Bunun manasızlığını bile bile üstelik. Ama biz de haklıyız, bir türlü gerçekleşmek bilmeyen arzularımız varsa hayatımızda ortada suçlamamız gereken birileri de olmalı haliyle. Kendimi suçlayayım dersin ama mok kondurmak da istemezsin ya hemen bir başkasına geçersin, şartları suçlarsın ama öyle kolayına değişmediğini idrak ettiğinde vazgeçer yaradan'a yönelirsin bu sefer. Bundan da vazgeçersin çabucak çünkü arzularını gerçekleştirebilecek yegane araç odur ve Onunla aranı ne kadar iyi tutarsan o kadar iyidir. Geriye kim kalıyor bu durumda: ağzı yok-dili yok rakamlar topluluğu.

Bir de inatçısındır. Bu sene olmadı mı ? Bir diğer yıla devredilir tüm o gerçekleşmeyenler. O da mı olmadı, ötekine, ötekine, ötekine....

Odaklandığımız tüm o arzular yüzünden neler kaçırdığımızı/ kaçırmış olabileceğimizi, bazen değişimin hayata bambaşka pencerelerden bakınca geldiğini idrak ettiğimizde dilerim ki çok geç kalmış olmayız.

Adettendir kutlanır, kutlayayım: Yeni yılınız kutlu olsun bakalım.

hüsnü kuruntu

2010-12-09T14:29:00.000+02:00

Bir şey dile getirilmiyor diye bilinmiyor, üzerinde düşünülmüyor değildir.

Haklılığı, haksızlığı en çok bağıranın tayin edemeyeceği durumuna benzer bir durum sanırım bu.

Dünya yalnızca kendi ekseni etrafında döner, bir de güneş’in.

Doğal bir döngüdür bu, sebepleri ve sonuçları ortada olan.

Aksini sananların kendi başları dönüyordur muhtemelen, o kadar!

(13 ekim 2007)

Renk

2010-12-04T17:30:00.000+02:00

Umarsızlığın kelime anlamının "çaresizlik" olduğunu sanıyordum, yanılıyormuşum. Umursamazlık anlamında da kullanılıyor sanırım. Belki de şu sıkıcı hayata / kendi hayatımıza bir nebze olsun renk katabilmek amacıyla böyle davranmalı insan. "İnsan tek başına" madem şu koca evrende o halde yaptığı şeylerden bir tek kendisinin keyif alması da kafi, en güzel ve en parlak renklerin kendi dünyasında olması da.

Kendinden başka kimseyi düşünmeden, kafasına estiği gibi davranmalı, sonra da bir köşeden olanları izleyip bunun keyfini çıkarmalı. Karşısındaki ne mi hisseder bunun sonucunda, hangi renge mi boyanır onun dünyası? Aman ne gam, BEN keyif alıyorum ya önemli olan bu.

İşte bu !
Eureka !

Çok benimsenesi bir yaşam felsefesi bu. Neden daha önceden aklıma gelmediğini bilemedim şimdi!
Ah ne kadar cezbedici...

[…] söylediğimiz şeyleri ciddiye almadığımız sürece istediğimizi söyleyebilir ve yapabiliriz de. Bir tür oyun yani.

Yaşam içerisinde canımız sıkılmasın diye kendimize oyunlar, oyuncaklar icat etmek...

Öteki türlü çok can sıkıcı bir yer oluyor dünya!
Ve hiç kimse kendi canının sıkılmasını istemez değil mi!

(23.09.2008)

bu son olsun

2010-12-01T23:46:00.000+02:00

hiç bir mavi göz değmesin artık gözlerime

içimdeki düşman

2010-11-29T22:23:00.000+02:00

içimde, kumandası bende olmayan - hoş kimde olduğunu da bilmiyorum ya- bir mekanizma var sanki.
Ne vakit -sebepli veya sebepsiz- az biraz mutlu, mesut veyahut huzurlu olsam adı huzursuzluk olan zehrini yılan misali içime akıtıp yavaş fakat emin adımlarla dalga dalga tüm hücrelerime yayar.
Görünürde bu huzursuzluğu tetikleyen hiç bir şey, aklımda hiç bir olumsuz duygu veya düşünce yoktur ve ben o anda gerçekten de mutlu, mesut veyahut huzurluyumdur. Ben yok desem de belli ki var işte bir nedeni fakat bunun kaynağını bilmiyor, bulamıyorum. Daha da fenası bununla nasıl başa çıkacağımı bilmiyor oluşum.
O öyle içime yayıldıkça direniyorum evet ancak o kadar güçlü bir duygu ki bu sonunda pes eden hep ben oluyorum.

Ne diyeyim ki ben sana mekanizma, Allah belanı versin ve motorun bozulsun'dan başka!

yön kaybı

2010-11-28T01:10:00.000+02:00

Ortak yönümüz çoktu bizim, birbirimiz için yaratılmıştık sanki.

Aynıydı düşüncelerimiz:

"B e n s e n i d ü ş ü n ü r d ü m ,

S e n

k e n d i n i ."

Mim

2010-11-23T16:04:00.000+02:00

Selam biz geldik, yani Odi ve ben. Odi kim mi? Gribim tabi ki. Malumunuz olduğu üzre hatırı sayılır bir süredir birlikteyiz. Hal böyle olunca- o benim ayrılmaz bir parçam olunca- ona genel adıyla seslenmenin bu bitimsiz birlikteliğe gölge düşüreceğini düşünüp böyle bir teşebbüste bulunmayı münasip gördüm. Artık Odi konusunda aydınlandığımıza göre asıl konuya geçebiliriz.
Asıl Konu: MİM
Sevgili izler ve yansımalar yani Esin beni mimlemiş fakat bu mim blogcu.com'dan alışageldiğimiz iç bayıltan, insanı blog yazarlığından soğutacak hale getiren mimlerden değil Allah'tan ;)
Bu mim'in konusu KİTAP. Şöyle ki;

Kitaplığınızın karşına geçin.
Gözlerinizi kapatın. Derin bir nefes alın.
Elinizi kitapların üzerinde gezdirin ve birini seçin. Şimdi gözlerinizi açın. Bir kitap seçmiş durumdasınız.
O kitabı satın aldığınız ya da hediye gelmiş de olabilir anı hatırlamaya çalışın. İlk kez okuduğunuzda neler düşünmüştünüz, hatırlayın.
Şimdi sayfaları şöyle hızlıca bir dolanın ki, kitabın kokusu burnunuza gelsin. Evet, ne güzel bir koku bu! 55. sayfayı bulun. Sayfayı tekrar okuyun. Sayfadan bir paragraf seçin ve mim konusu olarak bunu blogunuza yazın.
Daha sonra siz de arkadaşlarınızdan üç tanesine cevaplaması için gönderin.

Mim Kuralları:

- Mimlenenler mimi cevaplamak zorundadırlar, mim bozulamaz.

- Mimin bozulması teklif dahi edilemez.

- Mim yalnızca 3 kişiye gönderilebilir.

- Karşılıklı mimlemeler yasaktır.

- Mim, her bir blog için sadece bir kez cevaplanabilir.

- Mim kurallarının ilk 6 maddesi değiştirilemez.

ben de öyle yaptım, gözlerimi kapatıp kitaplığıma el atacaktım ki dönmemle sandalyeye çarpmam bir oldu. Ben de kitaplığın karşısına geçtikten sonra kapattım gözlerimi ;) Parmaklarımı kitapların üzerinde gezdirdim veee aha! ARAF; özhakiki yurdum, anavatanım Araf! Hemen arkasını çevirip o aşina cümleleri okudum :"Kim gerçek yabancı - bir ülkede yaşayıp başka bir yere ait olduğunu bilen mi, yoksa kendi ülkesinde yabancı hayatı sürüp, ait olacak başka bir yeri de olmayan mı?
Cevabı olmayan bu soruyu bir kenara bırakıp onu aldığım günü hatırlamaya çalıştım, açıkçası epey bir hafızamı zorlamam gerekti. O dönemde çalışmış olduğum okula gelen bir kitapçıdan almıştım onu. Görür görmez de "Araaaffffffff, bunu ben alacağım, sakın kimseye satmayın" dediğimi hatırlıyorum zira kitapçı bey'in her kitaptan yalnızca birer tane getirme gibi bir adeti vardı. Ben öyle bağırınca arkadaşlarım değil satın almaya eline alıp bakmaya bile cesaret edemedi, kitap da doğal olarak bana kaldı.
Okuduğumda neler hissettiğime gelince. Başladığım bir kitabı bitirebilmemin ilk şartı kendimi o kitaptaki herhangi bir karakterle özdeşleştirebilmemden geçiyor. Yazım dilini, kurguyu vs es geçmiyorum tabi ama başka türlüsü de keyif vermiyor bana açıkçası. Öyle de oldu, kitap bitene kadar Gail'dim ben artık.
Kitabı bitirdiğimde ise kocaman bir burukluk vardı içimde... ve fakat Gail'i boğazın serin ve derin sularında bırakıp "gerçek" hayata dönmem uzun sürmedi zira sırada başka bir kitap vardı :)
55. sayfayı açıyorum ve Gail çıkıyor karşıma:

"Debra Ellen Thompson ve diğer kızlar bahçede eğlenirlerken vücudunun aniden eski bir binanın camlarından fırlayacağı ve son nefesini dehşet çığlıklarıyla pişmanlık hıçkırıklarının boğacağı,Omen-benzeri bir sahne planlamıyordu kuşkusuz. Planı bu değildi. Aslında plan falan yoktu, sadece zaten orada, ruhunun içinde daima mevcut olan, her gittiği yerde ona sadakatle eşlik eden, bazen hafiflese de asla tümüyle yok olmayan, açık bir yara gibi sızlayıp zonklayan ölümün o uçurumsu cazibesi vardı."

Yazma sıklıklarına bakarak katılıp katılmayacaklarından emin olmadığım 3 şanslıyı açıklıyorum:

atalet
kumhavuzu
üçtemmuz

Kolay gelsin!

sadakat

2010-11-20T01:06:00.000+02:00

O kadar çok alıştım ki O'na, o kadar çok bağlandım, o kadar çok sevdim ki - adetimdir-
İçimde gene o bilindik endişe -gene adetimdir-ya O da beni terk ederse şimdi, bir sabah uyandığımda onu da bulamazsam yanımda endişesi.
Endişeliyim çünkü çok alıştım, çünkü bir aydan beri hep benimle, her saat, her dakika, her saniye.
Tüm eklemlerimi sızım sızım sızlatmasını bile özlerim biliyorum çünkü -illaki adetimdir- canımı yakan, içimi oyan, yüreğimi dağlayan "şeyleri" sevmekte, yaşayanlara yas tutmakta üstüme yoktur. Ha bu ben hariç hiç kimsenin umurunda değildir ve o da zaten apayrı bir mevzudur.
Gribimden bahsediyorum. Grip işte bildiğimiz grip, sıkça nezle ile karıştırılan hastalık türü.
Zatürreye çevirirse - ki bu konudaki tıbbi bilgim yazık ki yetersiz, aslına bakarsanız hiç bir hastalık konusunda yok o yeterlilik- aşkımızın da bir üst levele atlayacağı hastalık türü.
Geçmiş bayramınız kutlu olsun bu arada (ayan beyan ortada olduğu üzre: benim bayramım hiç geçmiyor ;)

Evrenin Merkezi

2010-11-15T21:34:00.000+02:00

burası çok havadar üstelik her şey benim etrafımda dönüyor ;)

Korkma, yanında ben varım

2010-11-10T00:56:00.000+02:00

Vahşi bir hayvanı terbiye etmeye benzer bazen kendini "eğitmek", kendinle barışmak için başkalarına hatta içindekilere küsmeyi bile gerektirebilir. Var mı bunun bir ehemmiyeti? Tabi ki yok. Sonuç her şeye bedeldir çünkü. Perdeler bir bir kalkınca, adım adım kendine yaklaştıkça, sırtındaki yükleri bir bir attıkça, rahatladıkça, oh dedikçe anlarsın ki zafere bir adım daha yaklaşmışsındır.
En büyük düşmanın olan kendin'i alt etmek üzeresindir. Ve bu savaşların en zoru olduğu kadar en gerçek olanıdır da aynı zamanda.
Ondan sonra ne mi olur? Hiç bir şey eskisi gibi olmaz ! Yaşasın ;)

" eğer kendimizi mahvetmekten vazgeçebilirsek, başkalarını mahvetmeden durabiliriz de."

Van'a HAYAT gönderiyoruz!!!!

2010-11-05T19:12:00.000+02:00

Van'da zor şartlar altında görev yapan bir öğretmenin neler hissettiğini, yaşadığını okumak isterseniz buyrun altta kaleme almış olduğu yazıyı okuyun. Okuduktan sonra da lütfen o çağrıya kulak verin. Çok şey istemiyor Berrin Hoca. 9. ve 10. sınıflar için kitap, 11. ve 12. sınıflar için ise üniversiteye hazırlık kitapları istiyor. Bir de varsa fazladan giysiniz ve ayakkabınız onlar da eminim çok işe yarayacaktır. Bu kampanyayı başlatan ve çığ gibi büyümesini sağlayan Öğretmenlerin Öğretmeni Gülsen öğretmenime de http://albumdekiler.blogspot.com/ buradan tekrar ve tekrar çok teşekkür ediyorum bu duyarlılığı için.

Aydınlığın şövalyeleri neredesiniz?

"Akşamları tepelerde ışıklar görünüyor yer yer: İran sınırı ve karakollar. Yükselti o kadar fazla ki, ağaç yetişmiyor. Yıldızlar o kadar yakın ki, ellerinizle tutabilirsiniz. İlkokulda öğrendiğim tüm yıldız kabileleri burada: küçük ayı, büyük ayı, cezve. İnsanları o kadar sıcak ki, iklime inat. “İnsanlık” burada yaşıyormuş, meğer ölmemiş" diyorum içimden.,
Yıllardır batıda değişik ve güzel şehirlerde ...çalıştım hem de iyi koşullarda. İster istemez kıyaslama yapıyorum. Burada 3.haftasındayız okulun. Kılık-kıyafet kontrolü sırasında ayakkabıları farklı renkte birkaç öğrenciyi ayırmıştık. Teneffüste bir kız öğrenci yanıma geldi ayrılan bir arkadaşı için. Sessizce kulağıma “hocam, … arkadaşımız 12 kardeş, ailesinin durumu iyi değil, söyleyemiyor utanıyor” dedi sustum. 9.sınıf öğrencilerinden biri (üstelik ufacık bir şey daha) eski bir eşofman üstüyle gelip gidiyor okula. Fakirliği okunuyor yüzünden, duruşundan.
Bir aya kalmaz kar yağarmış buralara. "Ne yapmalıyım bu çocuk için? Bugün 11.sınıf öğrencilerinden biri üzgündü. Nedenini sordum, "ailemin parası yok hocam beni okuldan alacaklar" dedi. Zehir gibi kafası var. Seneye mezun olacak oysa. Kalacak yer bulmalı ama nasıl? Kız öğrencilerin sayısı az, çünkü okutmuyorlar. Çarşıda kadın-kız pek görülmüyor, ancak memur bayanları görebiliyorsunuz. Öğrenci çok, sıra az. Gelen öğretmenler en fazla 1,5 yıl kalıp gidiyorlar.
Sınıfta konuşuyoruz, bir örnek verdim: Van’ a gittiğinizde…"Hocam Van’a gitmeyenler var daha" dediler. Sordum, sınıfın yarısı ilçeden dışarısını görmemiş daha. Gidenler de çalışmak için bir inşaatta veya akraba yanında. Gezmek fiilini çekemez bu çocuklar. Sinema-tiyatro, alışveriş merkezi, kafeterya, çay bahçesi, flört nedir bilmiyorlar.
Ülkemin 40 yıl öncesine ışınlanmışım sanki. Ya da bir köşeden Şener Şen çıkıverecekmiş gibi, bir Türk filminin içine düşmüşüm adeta.Evimi taşırken kitap kolilerinden yakınan taşımacılara kızan ben, okuldaki kütüphaneyi görünce ürperdim. Bomboş! Bu gençlerin bilinç kazanması, kendilerini tanıması, hayallerine kavuşmak için yol-yordam öğrenmeleri gerekiyor oysa. Yokluk ve yoksulluktan kurtulmaları, cahil kalmamaları gerekiyor. YGS-LYS kitapları olsa kütüphanede soru çözümü yaparlar, üniversiteye bir adım daha yaklaşırlar.Okuduğu bir roman karakteri belki onun hayatında dönüm noktası olacak, belki çözdüğü bir üniversite hazırlık kitabı onun bir bilim insanı olmasını sağlayacak ya da okuduğu kitaplar hayatının tek zenginliği olarak kalacak ama kendi çocuklarını özellikle de kızlarını okula göndermesini sağlayacak.
Üzerime umutsuzluk çökmeye başladı, yakında yağacak olan kar gibi…

Aydınlığın şövalyeleri neredesiniz? "

Berrin Hoca'nın sormuş olduğu bu soruya "cevabınızı" şu adrese gönderin lütfen:

ADRES:
Berrin Damgacı Başkale İ.M.K.B Çok Programlı Lisesi BAŞKALE / VAN

NOT: kitapları PTT kargosuyla gönderebilirsiniz. 2,5 kilo gibi gelen 7-8 kitap gönderim bedeli 6 TL.

Haydi bakalım! :))

Uzun Yağmurlardan Sonra

2010-11-01T22:10:00.000+02:00

Sen yağmurlu günlere yakışırsın
Yollar çeker uzak dağlar çeker uzak evler
Islanan yapraklar gibi yüzün ışır
Işırsa beni unutma

Alır yürür sıcak mavisi gökyüzünün
Kuşlar döner uzun yağmurlardan sonra bir gün
Bir yer sızlar yanar içimde büsbütün
Her şeye rağmen ellerin üşür
Üşürse beni unutma

Yeni dostlar yeni rüzgârlar gelir geçer
Yosun muydum kaya mıydım nasıl unuttular
Kahredersin başın önüne düşer
Düşerse beni unutma.

Ünsal'ın kaleminden "Gibi"si olmayan Sevgi

2010-10-31T11:52:00.000+02:00

İnsan bazen ne diyeceğini bilemez ya (ben çoğu kez bilemiyorum gerçi o ayrı) işte o anlardan birini yaşıyorum. Kendimi, ikinci ağızdan dinlemek o kadar hoşuma gitti ki aldım buraya taşıdım Üns'ümün yazısını. Ve karşınızda iyisiyle ve de kötüsüyle Sevgi, dili, çilgin bir dost kaleminden üstelik ;)
Seviyorum seni....
(yazı Üns'den fotoğraf benden. bizi anlatan daha güzel bir foto olabilir miydi Üns ;))

benim sevgi'm

tesbit insanı bildiriyor:
Sevgi'yi anlatıcam.
onu kıracağıma kafamı kırarım...desem yok ne o kırılsın ne benim her bir tarafa yetişen minik kafam.

her insanın kendini bir görüş şekli vardır. yani bu saçma laf şunu demek istiyor:bana beni sorsalar anlatırım ama beni kime sorsalar bambaşka bir şey anlatır. bunlar nadiren birbirini tutar.
hah işte bu yazı da benim Sevgi'yi görüşüm. onu tanıyışım. Sevgi bir nedir? dediklerinde vereceğim cevap.

Sevgi bir mizahtır her şeyden evvel. dün de yorum altlarında demiştim. ani ve beklenmedik bir mizah anlayışıdır Sevgi Hanım.

Sevgi ciddi bir biçimde karamsardır ayrıca..bundan zevk almayı öğrenmiş hatta daha da ileriye gidip onu okuyana da bundan hoşlanmayı öğretmiştir.

sakın haaa...Sevgi'ye ama..ama'larla yaklaşmayın, cıs yapar. hele toz pembiş şeyler hiç söylemeyin..bundan hoşlanır ve fekat bunu asla belli etmez, sizi ham yapar.:)

Sevgi'yi bırakın, yazsın.
Siz de uslu uslu okuyun.

Onun yazdıklarını okurken beklenmedik şeyler olur genelde.
Çarpıcı bir fotoğraf ya da resim vardır yazının üstünde.

Genelde sizi ürkütür bu obje ama siz Sevgi'nin hayal alemindesiniz, karışmak olmaz. Hiç bir blog yazarına karışılmaz zati. Bunu öğrenmediyseniz sizi başka bir aleme alalım, pardon.:)

Sonra gözler harflere doğru iner. Yes..Bazen kısa bir kaç cümle, bazen uzun uzun dökülmüş bir Sevgi vardır.
Kızmaktadır, arada şikayet etmekte, arada lafa takla attırmaktadır.
Taklalar kıvrak ve estetiktir.

Sakın müdahele etmeye kalkmayınız, okuyunuz derim ben.
Arada çarpıcı bir mizah..ki kendini hep gösterir. Sevgi şaka anlayışını saklamaz, bunu gözünüze de sokmaz ama oradadır o anlayış ve sizi güldürür.

Yazı bittiğinde sizin de ruh halinize bağlı olarak bir müddet göz kırpıştırırsınız.
Bu bazen iyidir, bazen değildir..:)

Sevgi zeki, çevik ve ahlaklı bir blog yazarımızdır şeklinde nahoş birşey demek üzereyken kendimi tutup demekten vazgeçiyorum.
Evet Sevgi zekidir...ama azıcık çabuk sıkılır..bazen küser, bazen çastara çatara ças diye dört bir yanı zil çalarak neşeyle gelir. Sen kuyunun dibindeysen bile seni güldürür ve oradan çıkarır.

İyi bir şeydir bu. Sahalarda daha fazla görmek istediğimiz hareketlerden.

Çok okuyor ayrıca anladığım kadarıyla. Sana bahsedeceği ve senin bilmediğin şeyleri var hep.

haaa...en sevdiğim özelliği..bu sizin ilginizi çekmeyebilir sevgili dostlar ama ben Sevgi'de en çok bunu severim:
Çok güzel laf tokuşturulur onunla..
Çok...
kelimeler, harfler, uçuşur..
bir eğlence satrancı gibi adım adım yazışılır.

eskiden..
msn denen o nanede yazışırdık.
kendimize ait bir dilimiz bile oluşmuştu.
dili, çibik, tuhif..ha tatlım? ;)

sonra Sevgi yine küstü bir şekil..bana değil. bana da küser de..bu küsüş sanırım bana değil.

msn hayatımız bitti. şimdi daha seyircili bir yazışma tarzımız oluştu..

daha kısıtlı, daha dikkatli, daha az orijinal..

ama ben onunla kelime tokuşturmayı severim.
bundan çok hoşlanırım.
hiç kötü niyetimiz yoktur bunu yaparken.
zaten ne olabilir? ha ha.
harfleri, kelimeleri, o kelimelerin zihnimizde bağlı olduğu objeleri kendimizce komik bir şekilde çatmak beni hep dinlendirir.

o bazen aniden yine küser.:)
evetttt, bunu yapar, hiç hayır demesin.
bazen onu beklerim, anlamam çünkü gittiğini.
bazen anlarım, ben de giderim.
sonra biz yine birbirimizi buluruz.

keyfimizin kahyasının canı isteyince.
ayar budur.

onu tanıdığım için gerçekten sevinmekteyim.
beni sever zannımca, bu da beni mutlu etmekte.

ama bir arzuhalim var kendisinden..
bazen beni olduğumdan güçlü sanıyor, değilim.:)
kimse değildir zati.
bunu bilsin istiyorum.

Tatlı insan, güzel dilekleri olan güzel insan..
umarım tüm dileklerin gerçekleşir.
Umarım tüm neşemizle o gölün kıyısında bir çay içeriz.
Valla seni seviyorum.
:)

MİRAS

2010-10-29T00:19:00.001+03:00

Geçit töreni böyle izlenir
alnı ak, içi rahat
dimdik ayakta
gururla
dünya durdukça ben de hep böyle anacağım seni ve şehitlerini, gazilerini,
böyle bakacağım sana
gururla, sevgiyle, minnettarlıkla, hasretle
Kutlu Olsun!
Daim Olsun!
Ruhunuz şad olsun!

konsomatrix :P

2010-10-25T22:57:00.000+03:00

onlar bir masadan diğer bir masaya ben ise bir duygudan diğer bir duyguya seğirtiyorum ne olduğumu anlamadan. Geçişler ani olunca beyin dumura uğrayıp, bünye de yoruluyor haliyle. Biri beni çekip alıversin lütfen şu hayattan.

vahamet kesb etmekte

2010-10-22T13:16:00.000+03:00

oto farına yakalanmış tavşan gibi hissediyorum kendimi
bugün (?!)...

Reddiye

2010-10-20T23:43:00.000+03:00

bazen fışkırmaya çalışıyor hayat içimden

midemde fokur fokur fokurdayıp yavaş yavaş boğazıma kadar geliyor

ağzımı kapatıyor, bir kaç kez yutkunuyorum beceriksizce, geldiği yere geri gönderiyorum onu

hayır istemediğimden değil, onunla ne yapacağımı bilemediğimden yapıyorum bunu...

7'den 70'e ;))

2010-10-18T19:18:00.001+03:00

altı üstü 2 diş sahibiyken, tek başına bir şey yiyemez, yardım almadan yürüyemez ve konuşamazken bile

mutsuz, memnuniyetsiz, ağlamaklı.

Demek ki neymiş : mutsuz olunmaz, mutsuz doğulurmuş :)

za(ma)n

2010-10-15T15:33:00.000+03:00

"şimdi hiç sırası değildi"

"keşke şimdi olmasaydı"

"şimdi olmaz, sonra"

"ah ne kadar zamansız oldu bu"

"daha zamanı vardı"

o minicik beyinlerimiz ve algımızla nereden biliyoruz acaba o "zamansız" gelen, olan şeylerin gerçek zamanını?

istediğimiz zaman değil de o şeyin meydana geldiği zamandır belki de en "uygun" zaman.

ne biliyoruz?

neden debeleniyoruz?

neden bu kadar hesap kitap ediyoruz her şeyi?

neden kendimizi kandırıyoruz ki?

His Tercümanı

2010-10-13T22:34:00.000+03:00

Belki de varlıklarından şüphe ettiğim bütün duygular içimde ama onları uyandıracak olanlar ortada yok.

Ruhumdaki düğümler fazlasıyla sıkı. Kimsenin onları çözecek kadar ince tırnakları yok. Bense çoktan vazgeçtim tırnaklarımı uzatmaktan.

Hakan Günday

benim de yeni eğitim öğretim yılım hayırlı olsun (nihayet;)

2010-10-07T16:14:00.000+03:00

Nerede kalmıştım? İşimle ilgili bilgi verecektim sahi. Tamam, verelim o halde.
Baştan başlayayım ama kısa keseyim zira işle birlikte gribi de kaptım üzerinize afiyet.

Günlerden: Cumartesi
Mekan: Mutfak

Ben: Ya Salih ben hiç iş bulamayacak mıyım?
Salih (kardeşimin eşi): Üzülme abla, çıkar bir iş.
Ben: İyi de ne zaman, nerede?
Salih: Dur ben bir müdürümü arayayım. Belki dershanede öğretmene ihtiyaçları vardır.
Konuştum, yarın dershanedeymiş. Gelsin diyor.

Günlerden: Pazar

Mekan: T.... dershanesi

Salih bir şeyler anlatıyor, arada ben de söze giriyorum, sonra müdür anlatıyor, ben dinliyorum. İkisi bir şeyler konuşup gülüşüyor, anlamıyorum ama onlara eşlik ediyorum, bir yandan da "gülüyorum ama bir de neye güldüğümü bilsem" diye düşünüyorum.

Sonra müdür kişisel sorular soruyor bana, yanıtlıyorum ve konuşma şöyle devam ediyor:

Müdür: Şu an için okulda da dershanede de İngilizce öğretmenim var. Okula ikinci dil olarak Almanca'yı getirebiliriz ancak bunu önce ortaklarımla konuşmam gerekiyor. Bir hafta içerisinde netleşir sanırım durum.

Ben: (aha bu da olmadı işte düşüncesinde,omuzlar çökük, yüzde sahte bir gülümseme) İlginize teşekkür ediyorum, iyi günler.

deyip çıkıyorum. Yolda Salih'in başının etini yiyorum. İşi arabeske bağlıyorum, konuşuyorum da konuşuyorum. Aniden yağmur bastırıyor, iki dakika sonra da diniyor. Şemsiyemi kapatır kapatmaz yüzüme güneş vuruyor, hiç aklımda yokken gülümsüyorum aniden. "hayat böyle bir şey işte dimi Salih" diyerek felsefe yapıyorum, onaylıyor beni Salih. "Üzülme abla" diyor. Alışveriş yapıp eve gitmek üzere belediye otobüsüne biniyorum. Camdan dışarıya, insanlara, arabalara, Haydarpaşa'ya giden trene bakarken ne hissettiğimi düşünüyorum birden. O kadar karışık ki içim, ben bile tahlil edemiyorum, vazgeçiyorum bunu yapmaktan. Sonra Tuba geliyor yanıma, öpüyor beni "Öğretmenim çok özledim sizi" diyor, içim burkuluyor. Derken telefon çalıyor. Salih "yeni işin hayırlı olsun abla, salı günü başlıyorsun işe. 12 de okulda ol" diyor. "Nasıl yani?" diyorum. Anlatıyor.

Günlerden: Salı

Mekan: T.... Koleji

Müdür: Size şimdilik 6 saat Almanca dersi açtım Sevgi hanım. 3 saat daha eklemeyi düşünüyorum. Hatta ana sınıflarına da ders verebilirsiniz ilerleyen zamanlarda. Bu yıl böyle idare edelim, seneye çoğaltacağım ders saatlerini. Hem o zaman kadrolu öğretmenimiz de olursunuz diyor. Bundan mutluluk duyarım diyor.

Bundan önceki kolej deneyimime bağlıyorum tabi ki ben onun bu "mutluluğunu."

Önceki deneyimime dayanarak kolejlere karşı oluşmuş olan önyargımdan bahsediyorum müdüre. Bu tür kurumların eğitimden ziyade ticarethanelere dönüşmüş olmalarından, velilere gebe olma durumdan ve rahatsızlık duyduğum bir dolu şeyi daha söylüyorum. Rahatlatıyor beni (ki kendisi alışık olduğum hiç bir müdüre benzemiyor zaten), öyle bir durumun söz konusu dahi olamayacağını söylüyor. İnanmak istiyorum.

Zümre arkadaşımdan da aynı şeyleri duyuyorum. Gene inanmak istiyorum.

İlk dersime giriyorum ve bu sefer inanıyorum söylenenlere :))

Sonra öğretmenlerin çalışma sistemlerine bakıyorum. Ben bunları devlet okulunda da yapıyordum zaten deyip iyice bir rahatlıyorum.

Sonuç olarak: ders saatim az olsa da kendi branşımda çalışıyor ve okulumun ilk Almanca öğretmeni olmaktan dolayı çok ama çok memnunum. Dilerim böyle de devam eder (lütfen amin deyiniz ;)

Kısa kesmişim, evet :)

Tufan

2010-10-04T18:17:00.000+03:00

"Değiştiremeyeceğin şeyleri kabul de edemiyorsan yavaşça yüksel parmak uçlarında, dön sonra.
Dön sırtını.
Nuh tufanını hatırla, sular altında kalan koca bir dünyayı, ardlarında bırakmış oldukları hayata son bir kez bakmak isteyenlerin akıbetini hatırla.
Say ki bu da senin Nuh tufanın.
Unutma, ardına bakanın taşa dönüştüğünü unutma.
Dikleştir omuzlarını, dik burnunu havaya, kaldır yüzünü yerden, önüne bak.
İlk adımını at, içindeki bütün acabalarla ve bütün keşkelerle birlikte.
Dene. Deneyimle. Korkma. Ve asla ardına bakma."

serendipity

2010-10-03T19:22:00.002+03:00

Günlerden Pazar, 14.00-19.20 arası

gittim

iş buldum

geldim

buraya yazdım.

Hangi branşta mı? Ayrıntılar mı?

Vallahi ben de bilmiyorum, salı günü öğreneceğim tüm bunları :)

haydi hep birlikte söylüyoruz

2010-10-02T22:08:00.000+03:00

göksel - sevil neşelen - 2010 | izlesene.com

-mış gibi yapabilmek işte bütün mesele bu

2010-10-02T01:17:00.000+03:00

dünden - günden

2010-10-01T00:16:00.001+03:00

Denize dökesim geliyor bazen bilinçaltımda yuvalanan her şeyi zira aklımı kemiren ne var ne yoksa geceleyin hepsi rüyamda. İtiraf etmeliyim ki çok yorucu bir durum bu.
Sık sık ismimle müsemma bir insan olduğumu duyuyorum. Bu iyi bir şey mi? I ıhh. Anneannem ilk kız torununun adının Elif olmasını istemiş, kimse dinlememiş. Olsaymış keşke belki de böylelikle "dik durmayı" öğrenirmişim.
Annem Manavgat'a gideli beri yalnızım evde.Tanrı'nın lütfu gibi bir şey bu yalnızlık. Ancak, aynı yemeği üç gün boyunca yemek durumunda kaldığım düşünülürse, kendimi tek kişilik yemek pişirme konusunda geliştirmeliyim diye düşünüyorum.
Bilgi ve becerilerimi kendi memnuniyetim doğrultusunda kullanmadığım düşünülerek çevremdeki hemen herkesten işitmiş olduğum "kendini diri diri toprağa gömüyorsun" sözünü pek umarsamazdım ben. Sanıyorum ki artık umursamaya karar verdim. Toprak aldığını geri vermiyor çünkü !
Yakın ve uzak çevremden hatta girmiş olduğum herhangi bir mağazanın gene herhangi bir tezgahtarından vermiş olduğum kilolarla(toplamda 16) ilgili güzel sözler duymak mest ediyor beni. Ancak herkesin diyet listemi yazıp göndermem için elime üstünde mail adreslerinin yazılı olduğu kağıtları sıkıştırıyor olmaları oldukça can sıkıcı. Google diye bir şey var, orada da binlerce diyet listesi var, gidin bakın işte kendiniz yormayın bünyemi. Haksız mıyım ama?
Kendime feci şekilde iyi davranmaya başladım ben. "Kız nemrut, ne güzel oluyorsun (görece biliyorum!) sen sabahları" diyorum kendime. Çoğu insanın aksine sabah uyandığımdaki görüntümü severim ben. Günün geri kalan kısmında da hiç bakmam aynaya. Hal böyle olunca daha bir özenle fırçalanıyor o dişler, kremler sürülüyor, yanaktan makas alınıyor, Julia Roberts gibi kocaman sırıtılıyor.
Dün gece böğüre böğüre ağladım. Üstelik annem duymasın diye yüzümü yastıklara gömmeden. Duvarlarda yankılandıra yankılandıra, hakkını vererek yani. Düşündükçe ağladım, ağladıkça düşündüm. Düşünüp ağladıkça da sabahı sabah ettim. Sonuç olarak, özgürce ağlayabiliyor olmanın dışında gene rahatlatmadı ağlamak.
Annemin gitmeden evvel avluya yıkayayım diye bırakmış olduğu halıyı yıkamadan evvel oldukça heyecanlıydım zira bu ilk deneyimim olacaktı. Sanırım hep öyle de kalacak. Arap sabununun son kullanma tarihi geçmişti sanırım, hiç bir lekeyi çıkaramadığına göre :)) Hem benim uzmanlık alanım yemek ve temizlik sonuçta ve öyle kalmasında da hiç bir sakınca görmüyorum.
Annemin yeğenlerime vermek üzere aldığı hariboların hepsini de ben yedim.Hiç pişman değilim. Son günlerde yemiş olduğum onca abur cubura rağmen bir kilo daha vermişken üstelik.
İnsan istiyor ki kalbinde olan yanında da olsun. Belki her şart ve durumda değil ama bazen, bazı durumlarda. Olsun istiyor. Olmayınca da ucu bucağı görünmeyen yerlere doğru kayıyor zihin. Yıpratıcı, evet.
Son zamanlarda bir hikayenin baş kahramanı olma arzusu peyda oldu bende. Siz, öyle bir hikayenin kahramanı oldunuz mu hiç? Ben hiç olmadım. Evet yaş 37, evet çok geç, evet biliyorum. Evet ama istiyorum.Yakında geçer sanırım.
Çalışmıyorum ya neredeyse tüm vaktimi kız kardeşimin oğlu Emir (3) ve kızı Berre (4) ile geçiriyorum. Berre'nin bana "Sevgi, sen aynı anne gibisin. Bizi mutlu ediyorsun" demesi bana o an için her şeyi unutturuyor. Onun o 30 kiloluk bedenine sarılıp saçlarımı dakikalarca okşamasından duyduğum mutluluğu hiç bir kelimeyle ifade edebileceğimi sanmıyorum. Emir de sürekli kapıya gelip "Sevgi, seni sevmeye geldim. Beni içeri al" diyor. Allah'ın bir lütfu sanki bu çocuklar.
Bazen çalışıyor olmayı çok istesem de çoklukla hayatım şu küçücük ama göl manzaralı odamda geçse, sonsuza dek burada kalsam, kimseyi görmesem, konuşmasam, insan içine çıkmasam diye düşünüyorum. Sanıyorum ki bu da geçer.
Benim kişisel tarihim de hep tekerrürden ibaretmiş, bir kez daha anladım.Nerede yanlış yapıyorum da kendimi belli aralıklarla hep aynı noktada buluyorum diye düşünüyorum ancak bir sonuca varmışlığım yok henüz. Hem her şeyin de bir cevabı olmayıversin zaten (?), dimi. İnsanlar, şanslı olanlar ve şanslı olmayanlar olmak üzere iki gruba ayrılıyor diye düşünmeliyim belki de. Verilmiş, verilecek olan mücadelelerden bağımsız bir şekilde hem de. Bilmiyorum işte.
Bu kadar, bitti.

paylaş-ma

2010-09-30T00:50:00.001+03:00

"Bir diyalog iki monologdan daha iyidir."

Ne mutlu size!

nefes

2010-09-29T17:08:00.000+03:00

"biraz nefes" aldım (gene)

Allah'ım mutluyum :)

hiç ağlamadım

2010-09-27T23:21:00.000+03:00

hayallerimi gerçeklere kurban verdim
bir kez daha
ve bu kez
hiç direnmedim
hiç

yeter ki insan olma

2010-09-26T23:43:00.000+03:00

Ne duruyorsun be,
at kendini denize.
Geride bekleyenin varmış,
aldırma

Görmüyor musun,
her yerde hürriyet.
Yelken ol,

kürek ol,
dümen ol,

balık ol,

su ol...

Git gidebildiğin yere...

O. V. K

düttürü dünya

2010-09-24T13:53:00.000+03:00

"kendimle ilgili yeni bir bakış açısı geliştirmek istiyorum ben de fakat bizim evde ağaç yok ki" diye bir esprimsi yapacaktım az daha.

Vazgeçtim Allah'tan ;)

düşüyorum, tut elimden

2010-09-23T19:51:00.001+03:00

tıpkı 3 yıl öncesinde olduğu gibi gene en dibe doğru - üstelik bu kez bunun olmaması için onca çabalamış olmama rağmen ve o dipsiz kuyunun içinde tutunacak bir dal ararken ve onu bulamazken - düşerken ışık hızıyla, "beni neden gene terk ettin" diye feryat ederken Yaradan'a açtığım ilk sayfada karşıma bu çıktı (2 kez üstelik) :

"Kuşluk vaktine and olsun,

Karanlığın çöktüğü vakit geceye andolsun ki,

Rabbin seni terk etmedi, sana darılmadı da."

İnanayım , avunayım istiyorum...

inikas

2010-09-21T23:16:00.000+03:00

Küle dönüşsem yavaş yavaş

Sonra karışsam rüzgara

Kimse beni hatırlamasa bir daha

Ben her şeyi unutsam

Yok olsam, hiç olsam

Hmmm, ne hoş bir düşünce bu…

(25 eylül 2007)

yolun nereye çıkıyor kader?

2010-09-20T14:04:00.000+03:00

Bazen şer gibi görünenin hayıra, hayır gibi görünenin şere dönüştüğünü düşünsem de biliyorum ki bazı şeyler hiç değişmeyecek.

Başımda (37 yaş!) kavak yelleri; kollarımda beni, hayvan bile diyemeyeceğim bir çapsız, seviyesizi öldürmeye çalışırken, zapta uğraşan iki (üstelik taraf olan ve bunu haksız olandan yana kullanan) polis memurundan yadigar morluklar ve sızılar; dünya bile tersine dönebilir ancak bu bağnaz toplumdan bir bok olmaz düşüncemin artık kemikleşmiş olması; mapus damlarında çürümeme ramak kalan gecenin sabahında,sabahın bir köründe kapısına dikilen polis ve jandarmaları görünce annemin kaza geçirip öldüğümü düşünerek ağlamasının bende yarattığı şaşkınlık; kız kardeşin, kendini 9 ilde yapılmış olan bir operasyonun sonucunda yaka paça tutuklanan, saatlerce sorgulanan eşini sabahtan akşama kadar emniyetin önünde ağlayarak beklemiş olduğunu duymuş olmanın yarattığı şok, olayla herhangi bir bağlantısının bulunmadığının ortaya çıkmasıyla yaşanan buruk sevinç; kendileriyle aynı eğitimi almış olduğum halde aynı haklara sahip olamadığım öğretmenlerin okulda olup da benim burada bilgisayar başında vakit geçiriyor olmamın yarattığı tarifi mümkünsüz iç sıkıntısı, bu yıl çalışabilecek miyim acaba tedirginliği vs vs vs.

siz bilmiyorsunuz fakat değişmeyen/değiştirilemeyen "Aslankaya yazgısı" diye bir şey var bu dünyada, bizimle yakın ilişki içinde olanları da içine alan. ve ben onun taaa içine tükürüyorum bugün, daha da bir şevkle üstelik.

Uzun uzun yazmak istedim önce şu son bir haftayı, sonra da vazgeçtim.

Sonra da kısa geçeyim istedim. Ve ilk kez hiç düzenlemeden, cümleler, konular arası bağlantı gözetmeden yazdım. ve sanırım gene rahatlamadım.

Üstelik az önce, tam da bitirmek üzereyken yazımı, maliyeden de geldiler, diğer kız kardeşin eşi sebebiyle.

gülsem mi, ağlasam mı, ya da ne bok yesem bilemedim ben şimdi.

ayhhh, hayat çok zor, dimi arkadaşlar!!!

Ablasının Kardeşi!!

2010-09-12T21:06:00.001+03:00

Üniversite'yi kazanıp Manavgat'ta okuyacak olan 18 yaşındaki kız kardeşim Meltem'in (solda) referandum sonrası duygu durumu :

"Hiç olmazsa HAYIR denilmiş olan bir yere gidiyorum!!"

bayrammış

2010-09-07T12:12:00.000+03:00

Bayram demek yılbaşı demekti benim için. Milli ve dini bayramlarımızı kutladığımızı hatırlamıyorum zira babam biz uyanmadan işe gider, biz çocuklar ise izinli olduğumuz halde bu izni kullanmaz okula giderdik.

Fakat yılbaşı çok özeldi bizim için. Biz çocuklar pırıl pırıl bembeyaz karların üzerinde gece yarısına kadar tepinir zıplar, gece yarısı olduğunda da havai fişekler patlatır, güle eğlene karşılardık yeni yılı.

Babam bu geceye özel sektini (beyaz şarap ile şampanya arası bir içki türü desem yanlış olmaz sanırım), ona özel kadehini hazırlar ve cam kenarındaki yerini alırdı. Çok sevdiğim kardan, güne özel hazırlanmış yiyeceklerden, havai fişekten daha mutlu ederdi beni bu görüntü zira her yıl olduğu gibi babam içerken daha bir tatlı tatlı, daha bir utangaç gülümser dururdu etrafına. Sarhoş olmaktan kaynaklı bir şey değildi bu, sarhoş olmazdı benim babam. Benim babam hep öyle utangaç gülümserdi. Nasıl da seyre dalınası bir gülümseyişti o, mıh gibi aklımda tuttuğum, unutamadığım, karşılaştığım her erkekte aradığım...

Hayatımdaki çoğu şey gibi bu anı da Almanya 'da kaldı. Türkiye'de kutladığımız ilk yılbaşında - belki de Türkiye'de sekt bulunmadığı için - ve sonrasında hiç tekrarlanmadı bu ritüel.

Çünkü babam bizi bir yılbaşı arefesinde bırakıp gitti. Yeni bir yıla, yepyeni umutlara saatler kala verdik onu toprağa.

Ve şimdi bir avuç toprağa dönüştü onun gülümseyişleri, benim ise bundan duyduğum mutluluk...

Artık, sevdiklerimizle geçirdiğimiz her günün aslında bir bayram olduğunu düşünüyor olsam da bayramınızı gene de ve şimdiden kutluyorum.

hayat biter Ok bitmez..

2010-09-01T15:39:00.000+03:00

-Daha kaç kez ıskalayacağız hayatı Olric?
-Oklarımız bitene kadar efendimiz.

taze çayır bulmuş mandalar gibiyim

2010-08-31T01:13:00.002+03:00

Her şerde bir hayır aramaktan, onu arayıp arayıp da bulamamaktan çok sıkıldım. Madem bulamıyorum içimdeki şu asi sussaydı bari, ona bile razıyım ben.
Ve fakat bununla birlikte içimde garip bir huzur, yine garip bir heyecan ve garibin de garibi bir mutluluk var..
Taze çayır bulmuş mandalar gibiyim, şen ve kaygısız -neredeyse-.
Her bir şeye rağmen üstelik.
Bilmem ki delirmek böyle bir şey midir?
Yoksa yaşamak mıdır bu, yaşamın ta kendisi midir?

Kutlu Olsun

2010-08-30T00:41:00.001+03:00

O; şahsi kazanç ve şöhret peşinde koşan basit bir diktatör değil, gelecek nesiller için sağlam temeller atmaya uğraşan bir kahramandı.

WALTER L. WRIGHT JR.

Öyle zamanlar oldu ki, anılar içinde benim eşsiz nitelikte gördüklerimi düzeltti: "- Hayır... Ben bunda yanılmışım. Eğer şöyle düşünseydim ve yapsaydım sonucu daha eksiksiz olacaktı." dediği az değildi. Gerçekçilik O'nun korkmadığı şeydi.

Eski Amerika Elçisi - General, CHARLES H. SHERRILL

Atatürk tarihten hakiki dersler almış nadir büyüklerden biridir. Bütün çaba ve uğraşmaları yalnız kendi ulusu içindir.

Alman Tarihçisi - Prof. HERBERT MELZIG

Atatürk'ün askerlik tarafına hayret etmiyorum. Her meslekte deha sahibi insanlar vardır, buna şaşılmaz. Fakat İsviçre Medeni Kanununu kabul etmek ve Türkiye'de yürürlüğe koymak! Bu âdeta dehanın da üstünde bir şey, hukuktan anlayan ve insan haklarına inanan biri sıfatıyla söylüyorum. İşte buna hayranım!

Fransız Milli Meclisi Başkanı - EDOUARD HERRİOT

“ BÜTÜN İNSANLIK İÇİNDE GERÇEK BİR ONUR SİMGESİ ”

UNESCO-1963

Rahmet ve minnetle anıyorum tüm isimsiz kahramanları da...

yeni/lenmek

2010-08-25T23:30:00.001+03:00

Haykırmak istiyordu

Daha fazla dayanamayacaktı

Sesini duyabilecek kimse yoktu orada

Kimse duymak istemiyordu.

Kendisi de korkuyordu sesinden

İçinde boğuyordu sesini.

Patlamak üzereydi susuşu.

Birden,

Havaya uçtu gövdesinin parçaları

Özenle, sessizce toplayacaktı bu parçaları,

Hepsini bir bir yerine yerleştirecekti

Delikleri kapamak için.

Ve rastgele bir gelincik, bir sarı zambak bulursa,onları da toplayacak,

Kendisinin bir parçasıymış gibi gövdesine yapıştıracaktı

Böyleydi,

Delik deşik,

Görülmemiş bir şekilde çiçek açıyordu işte.

çiçek açmak istiyorum

ziyan

2010-08-21T23:51:00.000+03:00

"hiç bir şeye dönüp bakma. Özellikle de kendine. Bozuk bir fotoğraftan başka bir şey göremezsin. Üzerine tek bir saniye binsin, sesler bile değişir. İnsan, doğru hatırlayabilen bir mahluk değil.
Bu yüzden hatırlamaya çalışma."

17 Ağustos

2010-08-17T11:43:00.000+03:00

yaşanılan korku unutuluyor

verilen kayıplar ise muhtemelen böyle kocaman kesintisiz izler bırakıyordur insan ruhunda

sabır diliyorum hepsine

ölenlere rahmet

müteahhitlere, hafifin çok üstünde hasarlı olan evlerine tamirat yaptırıp bunları şehir dışından gelen öğrencilere kiralayan ev sahiplerine ve buna izin veren yöneticilere ise vicdan, merhamet diliyorum.

Tarih tekerrürden ibarettir, gün gelir acılar da "sahip" değiştirir...

sonsuz

2010-08-12T12:25:00.002+03:00

giden beklenir dönsün diye

bazen

döndükten sonra da beklenir dönen

hep

beklenir

masumiyet

2010-08-10T15:39:00.000+03:00

ayna

2010-08-09T15:17:00.000+03:00

aynaya

kendi gözlerinin taa içine bakmak

nasıl da büyük bir cesaret gerektiriyor

bazen

tıpkı

2010-08-09T00:39:00.002+03:00

Şu kısacık ömrümü

bir şeye benzetecek olsam,

tıpkı o tekne gibi derdim,

sabah limandan geçip giden.

Ardında hiç bir iz bırakmadın...

"mansey"

ihtiyaç

2010-08-02T18:13:00.000+03:00

yağmura, soğuğa, rüzgara

serinliğe, derinliğe

salim bir kafaya, nefes almaya, oh çekmeye,

susmaya, durmaya

ihtiyacım var...

Ala - Balık

2010-08-01T20:20:00.000+03:00

Alabalık bir metafor,

denizler ve balıklar içinde

kutsal kitaplara göre ilk yaratılanlar içinde

akıntıya karşı yüzen tek balık

tekini koruyan tekinsiz

ölüme doğru ve ölüme karşı

çağlayan çıkan dikine yüzen bir balıkmış yalnızlık!

Üstat'tan esinle

2010-07-31T11:14:00.000+03:00

(19 Aralık 2006)

Açmış olduğum sayısız bloğun her birinde yayınlamıştım bunu, sevgigibi'nin ne eksiği var!

Çok naif bir çalışmadır ayrıca :P

1 Yıllık Kader Planı

2010-07-29T21:47:00.000+03:00

Maddeler halinde açıklayacak olursam:

1. Okuluma bu yıl da İngilizce öğretmeni atanmasın. Atanmasın ki KPSS'ye girene dek bir işim olsun

2. KPSS'yi iyi bir puanla kazanıp (mucizelere inanıyorum ben), her yıl ataması yapılan 2 bilemedin 3 Almanca
öğretmeninden biri de ben olayım (aslında KPSS toptan kaldırılsın diyecektim ancak fazlaca ütopik buldum
bunu. Hayal kurmanın da bir sınırı olmalı nihayetinde)

3. Çok uzaklara gideyim. Mümkünse herkese uzak, kendime yakın olayım

   istiyorum.


Arsız, kanaatsiz insan değilim biliyorsun. Diğer kullarının arzularıyla kıyaslayacak olursak benimki gayet makul bir istek hatta.
Bana hep bana demiyorum. Bir kerecik olsun bana diyorum sadece.
Üstelik başını hayata asansörde uzatmış ve bunun sonucunda hayatını tez canlı, sabırsız bir insan olarak idame ettirmek durumunda kalan ben, naturama tamamen ters düştüğü halde şimdiye değin tabi tutulduğum tüm sabır testlerini de tam puanla geçtiğimi ve bunun sonucunda bir ödülü hak ettiğimi düşünüyorum. Onu da mümkünse ölmeden önce alayım diyorum.
O yüzden dilemiyorum bu sefer

   istiyorum.

Asgari müşterekte birleşeceğimizi umuyorum.

Arkadaşlarıma not: Şayet bir kaç gün yazı yazmamış olursam bilin ki çarpılmışımdır :)

39 derece ateşin ettiği

2010-07-28T23:45:00.000+03:00

insanın kendi yüzüne tüküremiyor olması ne kötü.

duygusal feveran

2010-07-26T21:26:00.001+03:00

Yalnızca kendim gibi olmayı

biliyorum.

Başka türlüsünü bilmiyorum.

Zaten öyle olması gereken bir

şey neden yorar ki insanı

bu denli?

(9 Temmuz 2007)

26 Temmuz 2010 Durum bildirisi: Ay hala aynı!

Aşama kaydedilememiştir. Bir başka deyişle: umutsuz vaka.
Dosyayı kapatabiliriz.

3. Şahsın Hikayesi

2010-07-24T15:13:00.001+03:00

"Ne ölmeyi becerebildim ne de yaşayabilmeyi" çığlıklarıyla inletirken gök kubbeyi son damlasına kadar kustu içindeki o yemyeşil zehiri.
Kustuğu şeyin aslında ölüm değil, yaşam olduğunu bilemedi o an.
Şimdi biliyor.
Ve değişmeyeceğini de....
Ne kendi ne de diğerlerinin doğasının.

yabani otlar

2010-07-24T01:32:00.000+03:00

göksel - yabani otlar 2008 yeni klip orjinal kli | izlesene.com

Sponge Berk ;)

2010-07-22T20:47:00.005+03:00

Haftalardan beri yaptığım gibi şezlonga oturmuş öylece denizi seyrederken yanıma geldi nefes nefese.

Sessizce yanıma ilişip "neden böyle üzgünsün?" dedi. "İçimle dışım ayrı ayrı yönlere koşarken nasıl mutlu olunur bilmiyorum çünkü"dedim. Yüzümü yüzüne çevirip minik ellerinin arasına alıp uzun uzun seyretti beni. Sonra başımdan şapkamı çıkarıp kıvırcık saçlı güzel başını derin bir iç çekerek omuzuma yasladı tüm hüznümü sünger gibi içine çekmeyi istermiş gibi.

Orada öylece oturup dururken aklından nelerin geçtiğini bilmiyorum fakat ben bir garip huzur hissederken içimde,bu duyguyu en son ne zaman yaşadığımı,kimin yaşattığını düşündüm uzun uzun.

"ben senin beni sevebilme ihtimalini sevdim" dedikten kısa bir süre sonra"evli-mutlu-çocuklu"

kervanına katılan mı yoksa zaten hep o kervanda olmuş olan mı?
İnsan cevabını bildiği sorular sormamalı kendine diye düşünürken ben,"bak, senin için" diyor. Cep telefonunu çıkarıp, tatilim boyunca saatlerce oturup beklememe rağmen bana görünmemeye and içmiş olduklarını düşündüğüm yunusları izletiyor bana. "demek ki bu yüzden yoktun ortalarda" dedim. "pusuya yattım ben"dedi. Gülüşlerimiz ortalığı çınlattı, koca popolu görgüsüz "almancı" cık cık yaptı, biz hiç üstümüze alınmadık.

"şimdi mutlu musun?" dedi. "mutluyum" dedim.

11 yaşındaki bir erkek çocuğu ne kadar mutsuz edebilir ki zaten bir kadını...

Briefe an Milena

2010-07-22T01:33:00.000+03:00

"Bak Milena, 'en çok seni seviyorum' diyorum, ama gerçek sevgi bu değil belki, 'sen bir bıçaksın, ben de durmadan içimi deşiyorum o bıçakla' dersem, gerçek sevgiyi anlatmış olurum belki."

"koca deniz dibindeki küçücük taşı nasıl severse, benim de sevgim öylesine yığılıyor üstüne. tanrı isterse o küçük taş ben olurum bir gün."

bu akşam tek başıma uzun bir yol yürüdüm. çoğunlukla başkaları ile yürürüm veya yatarım. bu akşam tek oldu. tanrım, keşke burada olsaydınız. burada olmadığınızı söylersem aslında kendime deli demeliyim. o kadar kuvvetli bir şekilde hissediyorum ki burada olduğunu. hayır hayali değil, istediğim anda size dokunabileceğim şekilde buradasınız, yanımdasınız..

anladığım kadarı ile milena ikimiz de çok çekingen ve ürkek kişileriz. birbirimize gönderdiğimiz mektuplar o kadar çekingen o kadar korku dolu ki. cevaplar dersen onlar ayrı bir korku kaynağı ikimize de doğuştan gelmemiş bu özellikler ama bende huy edinmiş artık.
bir odadayız milena. birbirine bakan iki kapının ardındayız ama ayrı ayrı. biri açacak olsa diğeri hemen ürküp kapıyor kapıyı. halbuki bu iki kişi ürkeklik olarak bu kadar benzemeseler, biri diğerine hiç aldırış etmese açsa kapıyı çıksa dışarı odayı düzenlese. ama hayır o da en az diğeri kadar ürküyor ve saklanıyor kapısının ardına ve o güzelim oda bomboş kalıyor ortada.
ve bu yüzden hep ikimizi üzen yanlış anlamalar oluyor. aslında senin anlamadığını söylediğin o mektuplar sana en yakın olduğum zamanlar yazmış olduklarım oluyor.
yeryüzündeki 38 yıllık yolculuğumdan sonra bir dönemeçte sana rastlıyorum ve bu geç gelen hiç beklemediğim karşılaşma sonrasında ne yapacağımı bilmez şaşırıp kalıyorum. içimde fırtınalar kopamıyor, bağıramıyorum, çılgınlıklar yapamıyorum bu yüzden. sadece diz çökmüş oturuyorum ve karşımda duran ayaklarınızı okşuyorum..

evet milena işte viyana’da bir postahanede oturmuş kahve içiyorum şu an. geldim milena. buna hala inanmıyorum. rüya görüyorum sanki şu an.. bugün senin sevdiğin yerleri gezeceğim.

viyana’dan bu yana ilk defa bu kadar yorgunum. bugün seni büyük koltuğa oturtacağım ve karşına geçip susacağım. mutluluğumu kelimelere dökebilir miyim ki? elime, gözüme, yüreğime burada olmanın mutluluğunu nasıl anlatayım? oysa ben yalnızca senin bana söylediğin yaşamı seviyorum..

kısaca şunu söylemek istiyorum milena: etrafındakilerin o ulaşılmaz zekilikleri ile hayvanca sersemliklerine karşı senin haklı olduğuna inanmamış olsaydım bu kadar ilgilenebilir miydim seninle? koskoca okyanusların dibindeki bir avuç toprak o baskıya nasıl dayanıyorsa sen de öyle dayanmalısın milena. bugüne kadar insanlara tahammül edebileceğimi, yeryüzü ile başa çıkabileceğimi düşünmezdim hiç. ama sen şunu öğrettin bana dayanılmaz olan aslında yaşam değilmiş..

kıskançlık yapmamayı başarabiliyorum ama kıskançlığın yersiz bir duygu olduğuna anlam veremiyorum bir türlü..
paris’e gitmeyi düşünüyor musun hala? ne kadar kalacaksın? her zaman düşündüğün sürenin yarısını söyleki fazla üzülmeyeyim..

günlerim güzel geçemiyor burada. artık tek başıma olmak da mutlu etmemeye başladı beni. bu yüzden bizimkilerin yanına taşındım. belki de beni mutlu eden istediğim zaman gidebileceğim iki evimin olmasıydı. anlayabildin mi? çünkü ben anlayamıyorum da..

hastalığımı önemsemiyordum. ilk zaman gitmiş olsaydım doktora? belki hiçbir şey değişmezdi. gerçi beni buna zorlayacak beni merak eden birisi yoktu. ama bugün senin için üzülen biri var: yalvarırım milena doktora git!.

kendini ne kadar az üzersen ben de o kadar az üzülürüm milena. seni görmek istemeyeceğimi, sana yazmaktan sıkılacağımı nasıl geçirirsin aklından? hele seni bir kere de olsa görmüş olmaktan sonra!.

"…bana bir kez daha –her zaman değil, istemem de her zaman- ama bir kez daha "sen" de bana…"

"…milena, yardım edin bana! söyleyebildiklerimden daha çoğunu anlayın!.."

Bilmem ki sizden neyim eksikti Frau Jesenska!

nedamet

2010-07-20T17:27:00.000+03:00

Bana "hanımefendi, siz Milli Eğitimin mi malısınız, yoksa Halk eğitimin mi?" diye soran o hadsiz, çapsız banka memuruna

"Ya siz beyefendi, siz hangi yörenin öküzüsünüz?" demediğime ne kadar pişmanım şimdi.

Ne vardı sanki saraylı sultan hanımlar gibi nezaketi elden bırakmayıp da "Malı değil beyefendi, çalışanıyım" diyecek, belki de meslek jargonudur

(ki hiç sanmıyorum böyle olduğunu) diyerek hoş görmek??

Ne vardı yani.

Bir kere de ben çirkeflik etsem çok muydu sanki?

Nedir yani bu herkesleri hoş görmeler, alttan almalar, kendine göstermediği anlayışı el aleme göstermeler?

Böyle olmanın, davranmanın şimdiye dek bir faydasını görmüşüm gibi.

Çok pişmanım, çok!

Nanik Atak

2010-07-20T11:15:00.000+03:00

Beni benden daha iyi tanıyor,
neyi neden yaptığımı veya yapmadığımı benden daha iyi biliyor,
hatta müneccim misali verebileceğim olası tepkileri dahi önceden kestirebiliyor ve bunu ustaca kurgulanmış nedenlere dayandırıp beni her defasında hayretten hayrete düşürmeyi becerebiliyor oluşunuzu takdire şayan buluyorum evet ancak bilmediğiniz ve muhtemelen hiç de öğrenemeyecek olduğunuz bir şey var :

O şey BEN değilim !

(8 Temmuz 2007)

KİMSE

2010-07-19T14:07:00.002+03:00

...çaresizlik bile bizden bir başkası yapmaya yetmez
bize biçilmiş döngüye katlanırız yalnızca
bir bakıma hiçbir yerdeyiz
bir bakıma yalnızca buradayız
var oluşumuzun ağırlığı altında ezilirken yapayalnız
ait olduğunu sandığın bütün grupların içinde yapayalnız
reddin imkânları sayım kayıpları yoklama kaçakları
sanma ki hayat bizi bekler başka kıyılarda
oysa biz buradayız
halsiz, kanıtsız
yılların neyi tarttığını bile bilmeden
kendi gücümüzün altında azala azala...

...gölgemizle barışmanın uzun yolculuğu: büyümek
kendiyle tanışmayı erteler insan çoğu zaman
hayat yanlışlarla kısalır
başka biri olarak girdiğimiz bir kapıdan
bir diğeri olarak çıkarız
gündeliğe katlanmak için başkalarını kandırırken kendimizi yanıltırız
içimizi denerken yüzeriz farklı yüzlerle kendi içimizde bile
bu yüzden aşk yalnızca bir fikirdir
bu sefer gerçekleştirdiğini sandığın bir fikir
hep öyle oldu bende
hep saklı kaldı içimdeki anahtar
ve hep aynı kilitte kırıldı
fikirler de zamanla değişir
kırıldıkları yerde
kırıldıkları yer her şeyi değiştirir
zamanla bir şey söylemez artık kırılmak bile
sonra başka bir başlangıcın kapısında
aynı korkularla kalakalırız
daha önce de söylemiştim:
kimse yoktur kimsenin kimsesizliğine
her şiirin gizi başka bir şiirle
açıklar kendini
demiştim ya, hep öyle oldu bende
böyle katlandım kimsesizliğe
o birini ararken bile biliyordum
hiç kimse hiç kimse hiç kimse

...

Bülent & Sevgi

2010-07-19T00:12:00.000+03:00

bana sarıldığın an uçup gitmişti acısı

sağ bileğimde bir iz ve bu fotoğraf kaldı o günden yadigar

her canım yandığında koşup sana sarılsam gene

geçer mi o çay yanığına hiç mi hiç benzemeyen acılarım?

Zihnimden de bulanık bir yazı

2010-07-18T11:42:00.002+03:00

Yıllarca yolum ne vakit dağa, kıra, bayıra düşse dana kadar olmama rağmen inatla dört yapraklı yonca arardım ama gene aynı inatla da bulamazdım. Altı üstü bir kere bulmuşluğum vardır zaten. O da 10 yaşıma, hayattan henüz hiç bir beklentimin olmadığı, tek tasamın sokakta birazcık daha oynayabilmenin olduğu bir zamana denk gelir zaten. hem bulunca ne olacaktı ki. Başım göğe ermeyecekti muhtemelen, lönk diye hayatım da değişmeyecekti, şans diye adlandırdığımız o şeyle siyam ikizi de olmayacaktım. Tüm bunları ve bunun yalnızca bir sembol olduğunu bilmeme rağmen ne zaman bir bahçe görsem çekimine kapılıp içinde bulurdum kendimi her defasında. En son 24 yaşındayken Bilecik'te askerlik yapan nişanlımı ziyarete gittiğimde kaldığım misafirhanenin bahçesine atıvermiştim kendimi. Nişanlım dört yapraklı yonca aradığımı öğrenince saçlarımı okşamış, gülümsemiş ve "Delisin sen" demişti.

"Şans yok Sevgi, sen varsın" diye geçirmiştim o an aklımdan, "yoncadaki dördüncü yaprak sensin." Ne çok sevmiştim bu düşünceyi.

Aradan geçen 10 yılda çok şey değişti hayatımda. Ben değiştim. Ben değiştiğim için mi değişti hayat, şartlar değiştiği için mi gerçekleşti bu beni gitgide kendime yabancılaştıran değişim. Bilmiyorum, emin değilim.

Emin olamadığım, uzanıp sıkı sıkıya tutamadığım, hasret kaldığım, değiştirmeye muktedir olamadığım, alışamadığım, sindiremediğim , kabullenemediğim, vazgeçtiğim o kadar çok şey var ki hayatımda. Tıpkı yıllara direnemeyip yazıları gitgide silikleşen, artık okunmakta güçlük çekilen bir kitabın sayfaları gibi hissediyorum kendimi bu yüzden. Ne okunabilen ne de tekrar en baştan yazılabilecek olan, yalnızca kalemin izinin kaldığı bomboş sayfalar gibiyim sanki...

(27.09.2007 blogcu.com arşivinden)

Hal Dumuru

2010-07-14T11:44:00.001+03:00

Küresel ısınmanın yan etkilerinden dolayı feleği şaşmış kutup ayısı tadındayım şu an.

Tek fark, onun gönlünden geçeni benim dillendirebiliyor oluşum : "N'oluyoruz?!"

Abrakadabra

2010-07-12T13:25:00.000+03:00

İçimdeki Sevgi'den

* ‎"öyle bir sihirbazdın ki ben' i bile kaybettin "

dışımdaki Sevgi'ye.

* Cemal Süreya

2 yabancının yarısı : YABANCI

2010-07-12T13:00:00.000+03:00

‎"Akşam, Marie beni görmeye geldi, kendisiyle evlenmek isteyip istemediğimi sordu. "Bence bir, ama istersen evleniriz" dedim. O zaman, kendisini sevip sevmediğimi öğrenmek istedi. Bir başka sefer de söylediğim gibi: "Bunun bir anlamı yok ama, her halde sevmiyorumdur" diye cevap verdim. Bunun hiçbir önemi olmadığını, isterse evlenebileceğimizi söyledim. Zaten isteyen kendisiydi, ben sadece evet demekle yetiniyordum. O zaman, Marie "evlilik ciddi bir şeydir" dedi. Ben de "değildir" diye cevap verdim. Bir an sustu, bana sessiz sessiz baktı. Sonra yine konuştu: "Aynı şekilde bağlı olduğun bir başka kadın sana aynı teklifi yapsa kabul eder miydin, onu öğrenmek istiyordum" dedi."Elbette ederdim" dedim. O zaman "ben seni seviyor muyum acaba" diye sordu. Ben de "bu hususta hiçbir fikrim yok" diye cevap verdim. Yine sustuktan sonra, ne kadar tuhaf bir adam olduğumu, beni muhakkak ki bunun için sevdiğini, ama belki günün birinde yine aynı sebeplerden benden nefret edebileceğini mırıldandı. Bunlara ekleyeceğim bir sözüm olmadığı için susuyordum. Gülümseyerek kolumu tuttu, "seninle evlenmek istiyorum" dedi. Ben de "ne zaman istersen evleniriz" diye cevap verdim."

"Albert Camus"

Macera

2010-07-11T20:44:00.001+03:00

Denir ki, iki kat tatlıdır memnu meyva

Bilmezler ki, acılaşmıştır içi

Elinde tutanın zehrini içine içine akıtmaktan

Daha bekleyeyim mi?

2010-07-10T13:12:00.000+03:00

İstiyorum.

"Kayıtsızlık hapı" istiyorum ben.

Bildiğimiz yönüyle günde üç defa aç karnına içilip de çeşitli ağrı ve sızımızı dindirmeye yardımcı,

bilmediğimiz yönüyle ise bizi bilmediğimiz bir diyara, bir duyguya uçuracak olan,

şu klasik haplardan bahsediyorum.

Yan tesiri de şöyle okkalı bir huzur olsun lütfen.

Bilim, belden aşağı çalışmalarına bir miktar ara verip de bana kulak versin mümkünse.

Kemerimi bağladım, bekliyorum.

Bir Yaşam Tanıtımı

2010-07-09T15:37:00.004+03:00

Okuduğum kitaplarda kendimi bulmayı seviyorum. Bende, kendi yazılmamış romanımı yaşıyormuş hissini uyandıran her eser bir best-seller, her yazar da - onlar bunu hiç bilmeyecek olsalar dahi - hayatımın vazgeçilmez bir parçasıdır artık.

Blog yazılarını (http://albumdekiler.blogspot.com) her biri birer edebi esermişçesine okuduğum; zekasına,endergüzellikteki diline,üslubuna,duruşuna hatta seçici oluşuna bile hayran olduğum Gülsen Varol'un "Albümdekiler" isimli kitabı da bu nedenle "en değerlilerim" arasında yer alıyor bugün.

Yazılı bir eser üzerine fikir beyan etmek, o eserleri okumaktan çok yaşamış olduğum ve de yaşamış olduğum hiç bir şeyi doğru dürüst, tam anlamıyla ve de yeterince ifade edemiyor oluşumdan dolayı zor geliyor bana.

Kısaca şunu söyleyebilirim belki:

Hayatta başına hep iyi şeyler gelmiş ve hiçbir şey ile veya hiç bir şey için mücadele etmemiş olan insanlara ne kadar uzaksa cesaret kelimesi, bunun tam aksi şeyleri yaşamış olan insanlar için de o kadar gerçek, o kadar somut bir duygu bu.

Hatta o kadar fiziksel ki cesaretlerinden doğan bu güç, elinizi uzatsanız dokuna bilirmişsiniz hissi uyandırıyor her bir satırda.

Fakat buna rağmen, düşünceleri bugüne değil de geçmişe dönük kalmış olan insanların elle tutulamayan, gözle görülemeyen, kimselere belli edilmeyen o iç dünyalarını kaleminiz ne kadar güçlü olursa olsun değil anlamaya anlatmaya dahi muktedir olamazsınız.

Albümdekiler benim için bir "duygular lügatı" gibiydi de aynı zamanda. Dünya var olalı beri var olan ve sona erinceye kadar da var olacak olan o duyguları yeryüzünde yaşamamış olan insan yoktur, fakat çok azı bunları bu kadar etkileyici bir şekilde ifade edebilir.

Özellikle de - hayatımın yazık ki ayrılmaz bir parçası haline gelmiş olan - hasretin tanımı...

100 yıl, hatta daha da öncesinden başlamak üzere bu eserle tanışmama vesile olmuş olan herkese buradan çok teşekkür ediyorum bugün...

Klon/ik Vaka

2010-07-08T12:55:00.001+03:00

Düşünebildiğim nadir anlarda,"kendimin" kötü bir kopyası olduğumu düşünmeden edemiyorum.

"Kim bilir, belki de sadece yanlış yollar vardır. Bununla birlikte, size uygun olan yanlış yolu bulmak gerekir yinede." (Beckett)

Sevgice, pek Sevgice.

2010-07-07T22:06:00.002+03:00

Şapşallık diz boyu bende. Hayır, aslında dizlerimin epeyce bir üstünde fakat bunu itiraf etmeyi şu an için hiç mi hiç münasip bulmuyorum.
Allah iyiliğimi versin, daha ne diyeyim. Hele de şu saatten sonra.
Doktor heyecanlanmamı yasaklasa da bir parça rahata ersem bari ben de.

Arıza

2010-07-07T00:40:00.000+03:00

Yorumlarımızın sayfamızda neden görünmediğini çok merak ediyorum.
Bir fikri dahası önerisi olan var mı, yoksa sinirlenmeye devam mı edeyim ben :/

Abus

2010-07-06T16:27:00.001+03:00

Tatilleri sevmiyorum. Konu hazırlamaktan, seminerlere gitmekten, ders anlatmaktan, "Allah'ım lütfen yerime bir öğretmen gelmesin" diye dua etmekten, çocukların çocukça sorunlarını dinleyip, bunlara yine çocukça çözümler üretmekten mütevellit o süreçte ne de güzel geçiyordu zaman.

Düşünmeye hiç mi hiç vaktim kalmıyordu veyahut ben onları ustaca savuşturabiliyordum zihnimden.

Şimdilerde ise, kukumav kuşları gibi 37 yıllık hayatım boyunca kendimi ne zaman böyle hissetmediğimi düşünüyorken buluyor ve bunun sonucunda kendimi hep aynı yerde buluyorum:

aydınlığın değil doğrudan doğruya girmeye, sızmaya bile cesaret edemediği, içimdeki kocaman, karanlık ve tehlikeli, boyumu çoktan aşmış olan o bölgede.

Kendini böyle hissetmek,

kendini bir garip hissetmek işte, aidiyetsizlik, yersizlik yurtsuzluk duygusu, gerçeklik algısında bozukluk, kara koyunluk hissi (beyazların arasında olmak ister miydim, emin değilim doğrusu)

İçinde bulunduğu dünyaya, hayata, aileye, topluma hatta ve hatta kendi bedenine dahi ait olmadığın düşüncesi.

Beni terk etmeyi hiç mi hiç düşünmeyen bir garip yabancılık duygusu.

Ne zaman, dahası neden başladı peki bu?

Yoksa bununla mı doğdum ben?

Öyle olsaydı 13 yaşımın tüm o güzellikleri,upuzun bir zamandır içindeki boşluklar nedeniyle beni zor durumda bırakan, hafızama kazınır mıydı?

Özel bir yeri vardır bende 13. yaşımın. Belki de ben kaybolmadan, yok olmadan önceki son dönemeçti o ve bu yüzden bunca değerliydi benim için, bilemiyorum.

İşte o 13 yaşımın güzellikleriyle avutmaya çalışıyorum kendimi çok kez. Tüm bunları hafızama kazımış olmama rağmen zaman geçtikçe fark ediyorum ki, gözlerimi kapadığımda ruhum o anlara doğru kaçarcasına süzülürken ben bir zamanlar ben olan o genç kızın yaşadığı tüm o güzel duyguları yüreğimde hissedemiyor,dahası onun tüm o mutlu anlarını bir yabancı gibi uzaktan izliyorum...

Okula giderken çığlık çığlığa kovaladığı kelebekler yüzünden derse çoğu zaman geç kalışlarını,

yağmur yağarken kendini tertemiz çimlerin üzerine atıp, bedenine düşen her bir damlanın içindeki tüm güzellikleri de yeşerttiğini,

çok sevdiği papatyalardan başına taç yaparken, papatyaların sanki o sevinsin diye yaratılmış olduğunu düşünmesini,

dört yapraklı bir yonca bulduğunda attığı o yalansız kahkahayı,

Alman teyzelerden sıkça duyduğu "ne güzel saçları var, upuzun ve kömür gibi" cümlesinden sonraki şımarık gülüşlerini,

tadına doyum olmaz İtalyan pizzasının lezzetinin yanı sıra dükkan sahibinin onu her gördüğünde göz kırpıp "ciao bella" demesinin ardından hareketlerine yansıyan o masum kırıtkanlığı,

arkadaşıyla form tutalım diye yaptıkları koşuları pasta yerken sonlandırıp, her defasında da pişman olup birbirlerine verdikleri "tamam bu son, bir daha yemeyeceğiz" sözünü birisinden birinin tutmayışının yarattığı duygunun hayal kırıklığı ile uzaktan yakından bir alakası olmadığını görmesini,

okuldan kaçıp, yakalanacakları kaygısı duymadan okulun hemen arkasındaki mahalledeki Yunan restoranında yedikleri patates kızartmasının tadına karışan kaygısızlık tadını, lokanta sahibinin "siz bilirsiniz bu lezzeti" deyip

onlara ikram ettiği o cacığın havaya yaydığı dostluk kokusunu,

annesinin ilgisizliğini ona unutturmaya çalışırcasına, evde olduğu çok nadir anlarda, onu sevgisiyle sarıp sarmalayan babasının koklamaya doyamadığı o mis gibi kokusunu ciğerlerine dolduruşunu,

Çevrelerindeki diğer Türk ailelerinin aksine onu bir haftalık okul gezilerine göndermekte hiçbir sakınca görmeyen babasıyla nasıl da gurur duyduğunu,

bir kiliseye yapılacak olan sınıf gezisine gitmek konusunda yaşadığı tereddütü "olur mu hiç öyle şey, orası da Allah'ın evi" diyerek yok eden, "onlardan" olanın dışında olmayanlara karşı da takınmış olduğu bu tutum ile hoşgörüyü ve sevgiyi somutlaştırması karşısında babasına olan hayranlığının nasıl kat be kat arttığını,

Sabah gözlerini açtığında gördüğü ilk şeyin Morten Harket'in yakışılı suratının olması nedeniyle yüzüne yayılan o şapşal tebessümü,

okulu hiç mi hiç sevmemesine rağmen, aşık olduğu o sarı Alman oğlanını göreceğim diye orayı artık cennetten bir parça kabul etmesini, onun için dakikalarca nasıl da süslendiğini, kendine aynada göz kırpışını, yanağını okşayışını, o içi içine sığmazlığı, apartmandan çıkana kadar komşularının köpeklerinin karşısına çıkmaması için korkuyla dua edişini,

ve daha buna benzer bir dolu anını...

uzaktan izliyor ve bu görüntülerin de zamanla tıpkı o an yaşamış olduğum duygular gibi hafızamdan tamamen silinmesinden, yitip gitmesinden korkuyorum...

Tüm bunları yaşarken yoktu o habis his.

Ne zaman başladı o halde bu yabancılaşma? Büyümeye başlayıp da hayatın salt kelebekten böcekten, kendimden, iyi insanlardan ibaret olmadığını anladığımda mı?

Bilmiyorum.

Bu soruya bir yanıt aramaya çalışmanın manasızlığı ile bulabileceğim ihtimali arasında gidip geldikçe daha da bir kök salıyor üstelik bu his.

Üstelik o yazarsam bir miktar da olsa rahatlarım düşüncesi , zihnimdeki çoğu şeyin kağıda dökülemeyip de yerli yerinde duruyor olduğu gerçeği karşısında uçup gitti .

Sanki kendimi eksiksiz ifade ettiğimde yaşadığım bu histen kurtula bilirmişim gibi.

Sanki böyle bir şey mümkün olabilirmiş gibi .

Mutluluk

2010-07-06T00:28:00.003+03:00

Bak Abidin

çizdim...

Tescilli Kahpe

2010-07-04T19:34:00.003+03:00

Kahpeliği kere ve kerelerce test edilip onaylanan, tescillenen ~~hayat.~~

Yok bir arzum, zaten istemem de,
kalsın.

Geçerken uğradım öylesine.

Hadi sana kolay gelsin demeye.

Azad

2010-06-30T20:11:00.001+03:00

Ne yazarak ne de konuşarak bir türlü ifade edemiyorum duygu ve düşüncelerimi. O halde neden düşünebiliyorum onları?

Vira Bismillah

2010-06-29T22:41:00.001+03:00

"hiç bir şey değişmiyorsa sen değiş"

peki dedim ve başladım.

şöyle ki: yapmak/söylemek istediğim şeylerin tam aksini yapıyorum/söylüyorum, yapmak istemediğim şeyler için de aynı yöntemi uyguluyorum.

olayı bir miktar yanlış algılamış olabileceğim konusunda derin derin şüphelerim olsa da, tamamiyle kendime ait olan "deneme-yanılma yöntemi boşuna icat edilmemiştir herhalde" çıkarımım serin sular serpiyor içime.

e hadi bakalım, iyi olan kazansın.

iç bayıltıcı hal durumlarım

2010-05-12T00:11:00.005+03:00

sinir oluyorum kendime

kendime sinir oluyorum

ne.... ne..........

2009-12-01T23:38:00.004+02:00

eskiden... ama çok eskiden... yeryüzünde sadece sen ve ben varmışız gibi hissederdim...

nerede, ne zaman, neden kaybettim bu hissi.......

sorgulamak çok anlamsız biliyorum... ama kendimi bunu düşünürken yakalıyorum çok zaman...

hala........anlamsızca.... umutsuzca.

in/san

2009-11-14T11:33:00.004+02:00

Çevremdeki insanlar bir garip olduğumu düşünüyor

İşin garibi, benim de onların bir garip olduğunu düşünmem

Ne garip.

sal-landım

2009-09-30T19:07:00.004+03:00

sal'a koyup

sel'e veresim var

kendimi

Amor fati

2009-09-24T11:17:00.004+03:00

Hadi yaz bir şeyler diyorum...

Sonra da "yazan yazmış yazacağını, sen yazsan kaç yazar" diyorum.

Geçer herhalde.

Hı hı, geçer.

kısa kısa

2009-09-05T23:08:00.007+03:00

Şehr-i şahane’deydim geçen hafta. Ruhum kanatlandı gene. Derin derin çektim içime, mest oldum. İnsanların telaşı yordu gene, bakmamaya çalıştım.
Bir martı olmak istedim, bir deniz, bir hava. Bir tek insan olmak istemedim gene.

Uzun bir aradan sonra yemek yaptım, fakat 25 dakikada yaptığım yemeği 40 dakika çiğnemek durumunda kalınca epey bir moralim bozuldu zira yapmayı becerebildiğim nadir şeylerden birisiydi yemek pişirmek. Bendeki sanat, zanaat istidadı zaten – maşallah - sıfırın altındaydı, tam oldu. Mal gibi kaldım şimdi ortada. Biri bana, en kısa zamanda şu dünyada ne işe yaradığımı söylesin istiyorum.

Mutlulukla mutsuzluğun temelinde aynı duygunun yattığını keşfettim: şaşkınlık. Evet. Şaşkınlık. Birinde “neden ben” şaşkınlığı var, diğerinde “aman Tanrım, ben” şaşkınlığı. Bunu benden önce keşfeden olmuş olabilir kabul, fakat ben yeni ettim.
Ayrıldıkları nokta ise kalış süreleri. Mutsuzluk sülük misali, yapıştı mı bırakmıyor insanı nemrut. Mutluluğun süresini biz belirliyoruz sanki. Hevesimiz geçince başka başka mutluluklar peşinde koşuyoruz.(böyle yazdım ama kendim bile ikna olmadım, mesnetsiz isnat gibi geldi bana nedense)

Sonbahar gelmiş. Her sene geliyor farkındayım ancak ben henüz yeni fark ettim. Üzüntüm herhangi bir aya, mevsime, güne, yıla özel bir anlam yüklediğimden kaynaklanmıyor. Bazen hiçbir şeyin farkında olamıyorum. Ben hipnotize olmuş gibi öylece duruyorum, benim dışımdaki her şey geçip gidiyor.
(Üzülmek için icat mı çıkarıyorum bilmem)

Ameliyat bile oldum ben. Gayet de iyi geçti ancak düşündükçe hayatımın 1,5 saatini hatırlayamamak oldukça garip geliyor bana. Garip demişken, bundan daha da garibi narkozdan “Fenerbahçeee” diyerek uyanmak olsa gerek :)

Bir de, damağımda biriken kanlı parçacıkları (ne olduklarını bu güne değin öğrenemedim, abim de söylemek istemedi zaten) parmağımla çıkarıp çıkarıp abimin eline yapıştırdığımı hatırladıkça halen bir miktar utanıyorum ancak o da çabucak geçiveriyor Allah’tan :)

Google hesabıma, yönergeleri izlediğim halde, erişemiyorum bir haftadır. İşe yaramadığını bile bile “Bu bilgi yararlı oldu mu?” ve “Lütfen bunu yararlı bulmama nedenlerinizi bize açıklayın. Teşekkürler!” ifadelerini görünce sanırım bir miktar nevrim döndü. Bunun sonucunda yazmış olduğum mailden dolayı beni dava ederlerse ve ben de buna mukabil “muayyen günümdeydim, oradaki kan beynime sıçrayıverdi birdenbire, çok pişmanım” dersem hüküm giymekten yırtar mıyım acaba, ne dersiniz?

Takma isimlere sığınmadan kendi adımla bir blog açmak çok önemliydi benim için. Vakti zamanı gelince açacağım demiştim, açtım. Bir numara olmadı, güneş gene bilindik yönden doğup bilindik yönden batmaya devam etti. Keramet isimde değilmiş demek ki. İyi de nerede o zaman....

Aklım, özgür takılıp, alıp başını gidiyor bazen. Malak gibi bakıyorum ardından, gelmesini bekliyorum. Ben aşkı anlamıyorum, hele kendimi hiç...

Haydi canlarım, muhabbetle.

açı/lım

2009-08-18T00:43:00.006+03:00

su bile temizlemez bazen

Diledim

2009-08-15T15:03:00.007+03:00

Hangi sersemin başının altından çıktığını bilemediğim o klişeye ben de sarıldım dün gece.
Yıldız kayarken bir dilek tuttum.
Sıkı sıkı tuttum...

Şimdi Artık Sen De Herkes Gibisin :)

2009-07-27T00:25:00.008+03:00

Gergin Bey'e özeldir!

2009-07-24T22:50:00.006+03:00

Mütevazi bir çilingir sofrası oldu farkındayım fakat denir ki "bazen az daha çoktur " :)